โหมดมืด
ภาษา arrow_icon

หลงรักทนายคนเลว

บทที่125 แชทภายใน

บทที่125 แชทภายใน

เป้ยฉ่ายเวยโทรหาคุณหยาง เธอบอกข้อแนะนำของฉูเจ๋อหยางให้คุณหยางฟัง

คุณหยางไม่ตอบสนองในทันที หลังจากที่หล่อนขบคิดและให้เธอรอสายอยู่นาน หล่อนก็กล่าวขอบคุณเธอครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นทั้งคู่ก็วางสาย

เธอใช้คอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบข้อมูล ไม่นานก็มีกล่องข้อความปรากฏขึ้น

---ซือซือ ฉูเจ๋อหยางรับปากว่าจะให้สัมภาษณ์เมื่อไหร่

เป้ยฉ่ายเวยจำได้ว่านี่เป็นบัญชีที่เสี่ยวหยาเคยบอกให้เธอลงทะเบียนไว้ ราชาไก่เขย่าเป็นรหัสชื่อของซือซือ ขี่หอยทากไปเที่ยวคือเสี่ยวเหยา จากนั้นพวกหล่อนก็ตั้งชื่อให้เธอซึ่งพวกหล่อนบอกว่าเหมาะกับเธอมาก

ข้าท้องแล้ว

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจ และพยายามจะต่อต้าน แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้

บัญชีทั้งสามคนได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว เธอเป็นแค่คนหมู่น้อย

ทุกครั้งที่เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาเธอก็จะเห็นว่าราชาไก่เขย่าดึงหอยทากไปเที่ยวเข้าไปในกรุ๊ป และพูดคุยกันอย่างถึงพริกถึงขิง

เป้ยฉ่ายเวยเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์เริ่มสั่น เธอพบว่าตัวเองคิดไปไกลแล้ว และเธอก็อายที่จะกลับคำ

---ฉันลืมไปแล้ว

---เธอนี่น่าโมโหชะมัด รีบไปถามเลย ทำให้เรียบร้อยภายในพักกลางวันล่ะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะหาทาง ลากเธอไปสัมภาษณ์ด้วย

---ต้องทำกันอย่างนั้นด้วยหรอ

---เธอยังมีเวลาสามชั่วโมง

เป้ยฉ่ายเวยปิดกล่องข้อความไป ตอนนี้คนเยอะแยะ ดุ่มๆเข้าไปไม่ดีแน่ ต้องโทษแคชเชียร์เมื่อคืนนี้ เธอไม่มีทางสลัดเรื่องนี้ออกจากหัวได้

เธอดึงรหัสประจำตัวพนักงานทั้งบริษัทขึ้นมา

เธอตั้งใจทำมันอย่างจริงจัง และก็พบรหัสพนักงานของฉูเจ๋อหยาง เขาไม่ได้ตั้งชื่อเอาไว้ มันแสดงขึ้นมาเป็นรหัสพนักงานดั้งเดิม ID:780277

เป้ยฉ่ายเวยออฟไลน์ไว้และเพิ่มรหัสพนักงานของฉูเจ๋อหยางไว้ที่ข้อมูลของตน เธอไม่ต้องการให้ฉูเจ๋อหยางเห็นมัน ไม่อย่างนั้นคนอื่นอาจจะทักเข้ามาก็ได้

หลังจากส่งข้อความไปสิบนาที ข้อความนั้นดูเหมือนจะจมหายไปในมหาสมุทร ไม่เห็นน้ำกระเพื่อมเลยแม้แต่น้อย

เป้ยฉ่ายเวยถอนหายใจด้วยความผิดหวัง ฉูเจ๋อหยางไม่ได้เล่นอินทราเน็ตจริงๆ แต่ว่าเสี่ยวหยาเคยบอกว่า ถ้ามีคนแปลกหน้าเพิ่มเราเข้าไป ปกติก็จะมีข้อความไปแจ้งเตือน

ถ้าดูตามลักษณะนิสัยของฉูเจ๋อหยางแล้ว น่าจะไม่ได้ติดตั้งโปรแกรม และก็คงไม่มีใครกล้าเพิ่มเขาในรายชื่อแน่ๆ

ผ่านไปสองชั่วโมง เมื่อเป้ยฉ่ายเวยเลิกหวังแล้ว อยู่ๆกล่องข้อความเล็กๆก็ปรากฏขึ้นที่มุมด้านล่างของหน้าจอ มันแจ้งว่าอีกฝ่ายตกลงที่จะเพิ่มคุณเป็นเพื่อน

เป้ยฉ่ายเวยดีใจจนลิงโลด เธอแทบกระโดดลุกขึ้นแต่เพียงครึ่งตัว เมื่อเธอเห็นสายตาของทุกคนที่จ้องมา เธอก็รีบนั่งลงอย่างสงบเสงี่ยม

เธอกลั้นลมหายใจและเปิดดูข้อความ

ID:780277 ส่งข้อความถึงคุณ

---เป้ยฉ่ายเวยรึ

เป้ยฉ่ายเวยตอบในทันที

---ฉันเองฉันเอง

---ชื่อเธอนี่มันอะไรกัน

---...

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้จะพูดว่าอย่างไร

---เปลี่ยนซะ

---ซือซือกับเสี่ยวหยาเป็นคนตั้งไม่ได้เกี่ยวกับฉัน ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอสามารถเปลี่ยนได้เพียงครั้งเดียว

ครั้งนี้เปลี่ยนเป็นฉูเจ๋อหยางที่พูดไม่ออก

ผ่านไปห้านาที เขาก็ยังไม่ได้ตอบอะไร หรือว่าจะโกรธ

เป้ยฉ่ายเวยลังเลอยู่ที่แป้นพิมพ์อยู่หลายหน

---ฉูเจ๋อหยางคุณยังอยู่รึเปล่า พวกเขาล้อเล่นกันน่ะ เพื่อความสะดวกในการแชท อยู่ในกลุ่มกันสามคนจะได้ไม่ต้องมึนกับรหัสพนักงาน

ที่จริงฉูเจ๋อหยางกำลังดำเนินการกับคดีที่สำคัญมากอยู่ เมื่อเห็นรหัสพนักงานที่ไม่เคยคุยด้วยโผล่ขึ้นมา ข้อความเตือนว่าต้องการเพิ่มเขาเป็นเพื่อนพร้อมข้อความเขียนว่านี่เวยเวยเองพร้อมกับหน้ายิ้ม

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าผู้หญิงงี่เง่าคนนั้นจะทำเรื่องแบบนี้ แต่เมื่อเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอของเธอ สีหน้าเขากลับไม่ค่อยดี

เมื่อรู้ว่าไม่สามารถเปลี่ยนชื่อได้เขาก็ไม่ตอบ

ไม่คิดเลยว่าเมื่อเป้ยฉ่ายเวยส่งข้อความไป พวกเธอทั้งสามคนก็กลายเป็นกลุ่มเดียวกัน

---ดึงผมเข้าไปด้วย

เป้ยฉ่ายเวยกระดิกนิ้วสองครั้ง เธอแทบทรุดลงไปกองที่พื้น ฉูเจ๋อหยางต้องการเข้ากลุ่ม นี่มันเรื่องล้อเล่นรึเปล่า

เธอตื่นตาตื่นใจ ยกมือขึ้นขยี้ตาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็พบว่าข้อความนั้นยังคงอยู่ มีคำว่าเสร็จแน่แปะอยู่บนหน้าผากเธอแล้ว

เธอรีบไฟลนก้นไปถามอวี๋ซือซือ

---จะให้ฉูเจ๋อหยางตอบตกลงต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนิดหน่อย

อวี๋ซือซือตอบกลับในวินาทีถัดไป

---ฉันไม่มีปัญหา

อย่างไรเสียคนที่ฉูเจ๋อหยางต้องการจริงๆก็คือเวยเวย ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย

---ได้ ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร

เป้ยฉ่ายเวยปิดกล่องข้อความ และพูดกับฉูเจ๋อหยางต่อ

---ฉันตกลง แต่ว่าคุณต้องรับปากว่าจะให้ซือซือสัมภาษณ์

---ได้ แต่ห้ามเปิดเผยตัวตนของผม

---ทราบแล้ว

ไม่เปิดเผยก็ได้ แค่ตรวจสอบ ID เอาก็รู้แล้ว แต่ไม่นานนักเป้ยฉ่ายเวยก็เห็ยว่าฉูเจ๋อหยางเปลี่ยนรหัสพนักงานไปเป็นชื่อเสียแล้ว

ล้วนเป็นของข้า

“หมายความว่าไง!!” เป้ยฉ่ายเวยจ้องคำไม่กี่คำตรงหน้า และอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

สายตาเจ็ดแปดคู่หันมาจ้องเธอเขม็ง เป้ยฉ่ายเวยเผลอตะโกนสิ่งที่คิดออกมา

เธอพูดกับฝูงชนอย่างเขินอาย “ขอโทษค่ะ บังเอิญเจอเรื่องที่ไม่เข้าใจ ขอโทษทุกคนด้วยค่ะ”

คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โต ทุกคนกลอกตาและเริ่มทำงานกันอีกครั้ง

เป้ยฉ่ายเวยจับเก้าอี้และนั่งลงอีกครั้ง เธอใช้ชื่อข้าท้องแล้ว ฉูเจ๋อหยางใช้ชื่อล้วนเป็นของข้า

ทำไมพอคิดแล้วก็ต้องหน้าแดง คิดไปเอง คิดไปเองแน่ๆ

เสียงติ๊งติ๊งดังสองครั้ง หน้าจอกรุ๊ปสาธารณะส่งข้อความมา ข้าท้องแล้วได้เชิญล้วนเป็นของข้าเข้าร่วมกลุ่ม

ทั้งสองคนในกรุ๊ปรีบกระโจนเข้ามา

ขี่หอยทากไปเที่ยว---คนนอก คนนอก ฉันได้กลิ่นคนนอกเข้ามา

ราชาไก่เขย่า---ชื่อใครทำไมน่าเกลียดแบบนี้ เวยเวยเธอไม่ได้ดึงหลี่จื่อเชียนเข้ามาใช่ไหม บริษัทของเขาก็ไม่ได้อยู่ในตึกเรานี่นา

ข้าท้องแล้ว---แค่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง

---ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น พวกเธอถามกันเอาเองแล้วกัน

เป้ยฉ่ายเวยตอบเท่านั้นและไม่ได้พูดอะไรต่อไปอีก หากว่าพวกเขาสามารถถามให้รู้ได้ นั่นนับว่ามีความสามารถมาก

ไม่ว่าอวี๋ซือซือและหลูเสี่ยวหยาจะจู่โจมอย่างไร IDล้วนเป็นของข้าก็เหมือนจะไม่เคยมีอยู่จริง นอกจากชื่อที่ปรากฏเด่นชัด แต่กลับไม่มีการตอบสนองใดๆ

เป้ยฉ่ายเวยภารกิจที่รับปากกับซือซือเสร็จแล้วเธอก็กลับมาจัดการกับฉูเจ๋อหยาง เธอเริ่มมองหาร่องรอยของคดี

อวี๋ซือซือดูเหมือนจะยังไม่ตายใจ เธอเริ่มส่งแชทส่วนตัวหาเป้ยฉ่ายเวย---เวยเวย เธอรีบบอกความจริงมาซะว่า IDล้วนเป็นของข้านี่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย---ซือซือ ไม่ใช่ฉันไม่บอก เธอลองถามดูเองก็ได้ วางใจเถอะ โดยปกติแล้วคนคนนั้นไม่ค่อยออนไลน์ ถือว่าคนคนนั้นไม่มีตัวตนซะก็แล้วกันเป้ยฉ่ายเวยคิดว่าฉูเจ๋อหยางทำงานยุ่งคงจะไม่มีเวลาเข้าอินทราเน็ต เธอคาดว่าอีกไม่กี่วันก็ค่อยบล็อกเขาออกจากกลุ่มไปก็ได้อวี๋ซือซือฮัมเพลงและไม่พูดอะไร เธอไม่มีความคิดเลยสักนิดเลยว่าบุคคลนั้นจะเป็นฉูเจ๋อหยาง เพราะเธอค่อนข้างเชื่อมั่นเหมือนกับเวยเวย ว่าคนอย่างฉูเจ๋อหยางคงไม่มีทางเข้ากลุ่มกับสังคมออนไลน์อย่างแน่นอนเพื่อความปลอดภัย เป้ยฉ่ายเวยยังเตือนเธออีกประโยค --จำไว้อย่าคุยเรื่องที่ไม่ควรพูดในกรุ๊ป ฉันไม่อยากให้เสี่ยวหยารู้เรื่อง--รู้แล้วน่า เธอคิดว่าฉันสมองกลวงเหมือนเธอหรือยังไงเป้ยฉ่ายเวยส่งหน้าโกรธไปให้หล่อนอวี๋ซือซือก็กลับไปแชทต่อกับหลูเสี่ยวหยาต่อหัวข้อในการแชทก็คือ คนงามที่สุดในตึกสิบคน พวกหล่อนแทบจะพูดออกมาหมดแล้ว พรุ่งนี้ก็จะประกาศผลแล้วเป้ยฉ่ายเวยก็อดไม่ได้ที่จะเปิดเข้าไปดู ชื่อที่หนึ่งชื่อที่สอง เธอคุ้นหน้าเป็นอย่างดีคนแรกไม่ต้องพูดถึงก็คือฉูเจ๋อหยาง แต่ไม่รู้ว่ารูปนี้เป็นใครที่ถ่ายเขาเอาไว้ ฉูเจ๋อหยางกำลังพูดอยู่ในที่ประชุม มีบุคลิกของผู้บริหาร ดวงตาคมลึก เต็มไปด้วยความสงบเยือกเย็นดูแล้วก็น่าจะเป็นอย่างนั้นคนที่สองคือเสิ่นเย่า ผู้ช่วยเหลือเธอตอนที่เธอตกที่นั่งลำบาก เธอยังติดหนี้เขาเป็นข้าวอยู่สองมื้อไม่คาดคิดว่าเขาจะเป็นเจ้านายของซือซือ…โลกจะกลมอะไรขนาดนี้…

copy right hot novel pub