โหมดมืด
ภาษา arrow_icon

หลงรักทนายคนเลว

ตอนที่23 ทำมากไป

ตอนที่23 ทำมากไป

ฉูเจ๋อหยางกอดเป้ยฉ่ายเวยแน่น เอาหัวซุกลงไปที่ไหลของเธอดมกลิ่นตัวเธอ

ผ่านไปสักพักเขายื่นมือไปล้วงกระเป๋าราวกับจะเอาอะไรสักอย่าง “เวยเวย.......”

“ฉูเจ๋อหยางฉันจะเอาห้าล้าน” ฉูเจ๋อหยางชะงักแล้วยกหัวขึ้นมามองเป้ยฉ่ายเวย

เป้ยฉ่ายเวยเมินความตกใจของเขา ถึงแม้หน้าตาเธอจะซีดแต่ก็ทำหน้านิ่ง “ฉันตามคุณสามปีจะบอกว่าเวลามันสั้นมันก็ไม่ได้สั้นเห็นแก่ที่ฉันนอนเป็นเพื่อนคุณมาสามปีให้ฉันห้าล้าน”

ฉูเจ๋อหยางเอาของเก็บลงไปในกระเป๋าแล้วมองเป้ยฉ่ายเวย

“ใช่สิในมือฉันยังมีคลิปที่พวกเรามีอะไรกัน” เป้ยฉ่ายเวยทำเป็นมองไม่เห็นอะไร “ถ้าคุณไม่ให้ฉันละก็ฉันจะเอาคลิปนี้ให้หนานฉิงดู ฉันไม่เป็นอะไรหรอกแต่ต้องดูว่าคุณยังต้องการแฟนคนนี้หรือเปล่า”

คำพูดนี้ทำเอาฉูเจ๋อหยางโมโหขึ้นมาทันที ปล่อยขาเธอแล้วดึงตัวออกมา “ได้ห้าล้านใช่ไหม!”

คำพูดเย็นชาของเขาราวกับเหมือนกัดฟันพูดจากนั้น มองเป้ยฉ่ายเวยแวบเดียวก็หันหลังเดินไป

รอให้คนไปไกลแล้วเป้ยฉ่ายเวยที่สองขาอ่อนแรงก็ทนไม่ไหวแล้วซุกลงไปถึงแม้ระหว่างขาจะเจ็บมากแต่ว่าใจเธอเจ็บปวดมากกว่ากัดฟันแน่นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา

นึกถึงความสำคัญของเงินก้อนนี้เป้ยฉ่ายเวยก็กดความเจ็บปวดนี้ลงไป แล้วยกมือขึ้นมาจัดผมที่ยุ่งเยิงแล้วตรึงหลังตรงเดินทางที่ตรงข้ามกับฉูเจ๋อหยาง

เธอรู้ว่าตอนเธอพูดคำนี้ออกมาเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะหันหลังอีก

หนานฉิงเห็นเป้ยฉ่ายเวยออกมาจากในสวนก็รีบบ่น “เวยเวยเธอทำอะไรของเธอเนี่ยทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ”

เป้ยฉ่ายเวยกำลังจะหาตัวคนร่างสูงแต่ในใจก็นึกอะไรขึ้นมาเลยทำเป็นเก็บสายตาไม่ไปมองเลยไม่เห็นสายตาของผู้ชายบางคน

“ขอโทษนะเมื่อกี้ฉันหลงทางเลยกินเวลาไปหน่อยให้พวกเธอรอนาน” เป้ยฉ่ายเวยเก็บอาการตัวเองแล้วทำหน้าตาขอโทษ

“เวยเวยสวนพีชนี้ก็ไม่ได้ใหญ่อะไรเธอยังหลงทางได้” หนานฉิงได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่แค่ทำเป็นพูดล้อเล่นแต่ในใจก็รู้สึกสงสัยถึงแม้เวยเวยจะหลงทางแต่ทำไมตะกร้ามันหาย

นึกถึงที่ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่หาอาเจ๋อแต่หายังไงก็หาไม่เจอ แต่ยังดีที่อาเจ๋อกลับมาเองเลยบ่นอย่างไม่รู้ตัว “คนสองคนก็หาไม่เจอแปลกจริงๆ”

ในใจเป้ยฉ่ายเวยรู้สึกตกใจและใบหน้าก็ทำเป็นรู้สึกผิด

หลี่จื่อเชียนเดินเข้ามามองเป้ยฉ่ายเวยอย่างรู้สึกผิด “ฉันเองแหละที่ไม่ดีเดินไปไกลเกินเลยทำให้เธอต้องหลงทาง”

“ฉันไม่เป็นอะไรเมื่อคืนฉันไม่ได้หลับดีๆเลยเดินไปไกลเกิน” เป้ยฉ่ายเวยส่ายหัว ความเหนียวหนึบตรงระหว่างยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดทั้งๆที่ตกลงเป็นแฟนกับหลี่จื่อเชียนแต่ก็ยังปฏิเสธฉูเจ๋อหยางไม่ได้ สุดท้ายยังต้องให้จื่อเชียนเป็นห่วงเธออีก

รอให้เอาเงินเสร็จเธอก็จะรักษาคำสัญญาของเธอจะออกห่างจากฉูเจ๋อหยาง.......

แต่ว่าในใจก็แอบเจ็บขึ้นมาไม่ได้

หนานฉิงยังไม่ทันได้หยอกล้อเพื่อนตัวเองก็เห็นผู้ชายที่อยู่ข้างตัวเดินไปแล้วเลยรีบเรียก “อาเจ๋อคุณจะไปไหน”

เสียงเย็นชาของฉูเจ๋อหยางอธิบาย “บริษัทมีงานเร่งด่วนรอให้ฉันไปจัดการ”

หนานฉิงได้ยินว่าบริษัทของฉูเจ๋อหยางมีงานก็ตามไปด้วยไม่ดีแต่ก็ไม่อยากให้ไป “งั้นก็ได้ระหว่างทางกลับก็ขับดีๆนะกลางคืนกลับไปเดียวฉันไปหาเธอ”

ฉูเจ๋อหยางพยักหน้าแล้วเดินไป

เป้ยฉ่ายเวยมองแผ่นหลังเย็นชาของฉูเจ๋อหยางในใจก็รู้สึกตระหนักไม่ว่าฉูเจ๋อหยางจะคิดยังไงกับเธอแต่ถ้าได้เงินก้อนนั้นลำบากแค่ไหนเธอก็ต้องทน

หนานฉิงเป็นคุณหนูจนชินแล้วดึงเป้ยฉ่ายเวยออกมาจากหลี่จื่อเชียนอย่างเอาแต่ใจ แล้วคุยกันอย่างสนิทสนม

เป้ยฉ่ายเวยเลยได้แต่มองหลี่จื่อเชียนอย่างขอโทษแล้วพยักหน้าแต่ยังดีที่หลี่จื่อเชียนนิสัยดีไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้

หนานฉิงลากเป้ยฉ่ายเวยกลับห้องแล้วเอาความสงสัยในใจตัวเองถามออกไป “เวยเวยเธอรู้สึกไหมว่าอาเจ๋อกำลังโมโหอยู่”

“ใช่หรอ? ฉัน ฉันไม่ได้สังเกต” เป้ยฉ่ายเวยกำมือแน่นแล้วตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้

“เธอก็ไม่ได้สังเกตอยู่แล้วแหละก็ตอนนี้ใจเธอมีแต่หลี่จื่อเชียน แต่ฉันแค่รู้สึกว่าตอนเช้าเขายังดีๆอยู่แต่ทำไมพอกลับมาอยู่ๆก็โมโห”

หนานฉิงถอดหายใจ “ทีแรกว่าอยากขยับความสัมพันธ์เพิ่มขึ้นกับอาเจ๋อสักหน่อยพึ่งจะขยับนิดเดียวคนก็ไปแล้ว”

“หนานฉิงเธอไม่ต้องคิดมากอาจจะเป็นเพราะงานบริษัทเขามันเร่งด่วนจริงๆไม่ใช่เพราะโมโหหรอก” เป้ยฉ่ายเวยเห็นเพื่อนสนิทตัวเองที่ผิดหวังก็อดที่จะปลอบใจไม่ได้

“เวยเวยไม่รู้ทำไมแต่ในใจฉันมันรู้สึกเหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกินขึ้น” หนานฉิงก็พูดความรู้สึกนั้นไม่ถูก

“หนานฉิงตอนนี้พวกเธอก็เป็นแฟนกันแล้วไม่ใช่หรือไง อย่าไปคิดมากระแวงเองสิ” เป้ยฉ่ายเวยนึกถึงครั้งที่แล้วที่หนานฉิงเห็นร่องรอยพวกนั้นในคอนโดตัวเองก็รู้สึกไม่กล้า

อีกอย่างเธอก็รู้สึกเกลียดการกระทำของตัวเองถ้าหนานฉิงรู้เรื่องที่เธอกับฉูเจ๋อหยางทำในสวนเมื่อกี้เธอไม่มีหน้ามีตามาสู้เพื่อนคนนี้อีกต่อไปแล้ว

หนานฉิงเหมือนนึกอะไรขึ้นอยู่ๆก็จับมือเป้ยฉ่ายเวยแล้วรีบพูด “เวยเวยเรื่องที่ฉันขอให้เธอช่วยดูครั้งที่แล้วเป็นยังไงมีข่าวบ้างไหม?”

อยู่ๆก็โดนคนอื่นจับมือไว้เป้ยฉ่ายเวยก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “ไม่ ไม่มี”

“เวยเวยเธอเป็นอะไรทำไมต้องทำหน้ากังวล” หนานฉิงใช้สายตาที่สงสัยมองเธอ

“ฉันแค่กำลังคิดว่าจื่อเชียนอยู่ข้างนอกคนเดียวมันจะน่าเบื่อเกินไปหรือเปล่า” เป้ยฉ่ายเวยรีบหาข้ออ้าง

“นี่แค่แป๊บเดียวเองนะเป็นห่วงหลี่จื่อเชียนอีกแล้ว” หนานฉิงเขย่าแขนเป้ยฉ่ายเวยแล้วอ่อนอย่างเอาแต่ใจ “ฉันไม่สนเวยเวยถึงเธอจะมีแฟนก็ต้องเอาฉันเป็นหลัก”เป้ยฉ่ายเวยทำเป็นสู้ไม่ไหวแล้วตอบ “ได้ๆฉันตกลงเธอ”หนานฉิงเห็นเป้ยฉ่ายเวยตกลงตัวเองก็ยิ้ม “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเวยเวยดีที่สุดเอาเถอะๆฉันไม่เสียเวลาโลกสองคนของพวกเธอหรอกรีบไปหาเขาสิ”เป้ยฉ่ายเวยก็กลัวถ้าคัวเองอยู่ต่อไปเพื่อนสนิทตัวเองจะเห็นความพิรุธก็รีบเดินออกมาพอได้ยินเสียงประตูปิดใบหน้าหนานฉิงที่นิ้มแย้มอยู่ก็หยุดทันทีเธอก็ไม่ใช่เด็กซื่อบื้อใสการเปลี่ยนแปลงของอาเจ๋อเธอเห็นหมดถึงแม้เวยเวยจะหาเบอร์โทรของผู้หญิงคนนั้นไม่เจองั้นเธอก็ต้องไปหาเองไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางให้ผู้หญิงคนอื่นมาแย่งอาเจ๋อไปจากเธอเด็ดขาดฉูเจ๋อหยางนั่งอยู่ในรถอย่างเย็นชามุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างประชดแล้วเอากุญแจที่อยู่ในมือทิ้งลงไปในซอกทีแรกเขาเตรียมเอาคอนโดที่เขาซื้อมาใหม่ส่งให้เธอแต่ดูเหมือนมันไม่จำเป็นฉูเจ๋อหยางสตาร์ทรถแล้วขับออกจากฟาร์ม

copy right hot novel pub